آدمک آخر دنیاست بخند آدمک مرگ همین جاست بخند دست خطی که تو را عاشق کرد شوخی کاغذی ماست بخند آدمک خل نشوی گریه کنی کل دنیا سراب است بخند آن خدایی که بزرگش خواندی بخدا مثل تو تنهاست بخند
+
نوشته شده در بیست و ششم مهر 1387 توسط الهه
|
پائیز آمد .. بدون آنکه حتی لحظه ای درنگ نماید ... کمی دقت کنیم صدایش را از میان قدمهای کودکان در کوچه و خیابان میشنویم... کمی دقت کنیم بویش را از قطرات نمناک باران ،استشمام خواهیم کرد... کمی حساس باشیم یقینا رد پایش را بر روی قلبمان نیز خواهیم دید.. آری پائیز فصل هزار رنگ از راه رسید...
+
نوشته شده در سوم مهر 1387 توسط الهه
|
رمانی از زویا پیرزاد است . از سال 1370 تا 1380 سه مجموعه قصه منتشر کرد به اسم های مثل همه عصرها, طعم گس خرمالو, یک روز مانده به عید پاک. این سه مجموعه بعدها در سه کتاب چاپ شد. ... چراغ ها را من خاموش مي کنم ... خيلي دوست داشتني تر و خوندني تر از عادت مي کنيمه ... ! يا راحت تر بگم ... من شخصيت کلاريس رو بيشتر از شخصيت آرزو دوس دارم !
+
نوشته شده در یکم مهر 1387 توسط الهه
|
حرفها دارم اما .....بزنم یا نزنم؟ با توام، با تو ! خدا را ! بزنم یا نزنم؟ همه ی حرف دلم با تو همین است که " دوست..." چه کنم ؟ حرف دلم را بزنم یا نزنم ؟ عهد کردم دگر از قول و غزل دم نزنم زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم ؟ گفته بودم که به دریا نزنم دل اما کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم؟ از ازل تا به ابد پرسش آدم این است : دست بر میوه ی حوا بزنم یا نزنم؟ به گناهی که تماشای گل روی تو بود خار در چشم تمنا بزنم یا نزنم؟ دست بر دست همه عمر در این تردیدم: بزنم یا نزنم؟ ها؟ بزنم یا نزنم؟ گلها همه آفتابگردانند--------------قیصر امین پور
+
نوشته شده در سی و یکم تیر 1387 توسط الهه
|
موجها خوابیده اند آرام و رام طبل طوفان از نوا افتاده است. چشمه های شعله ور خشکیده اند، آبها از آسیا افتاده است. در مزار آباد شهر بی تپش وایِ جغدی هم نمی آید به گوش. دردمندان بی خروش و بی فغان. خشمناکان بی فغان و بی خروش. آهها در سینه ها گم کرده راه، مرغکان سرشان به زیر بالها. در سکوت جاودان مدفون شده ست هر چه غوغا بود و قیل و قالها. آبها از آسیا افتاده است، دارها برچیده، خونها شسته اند. جای رنج و خشم و عصیان بوته ها پشکبُنهای پلیدی رسته اند مشتهای آسمانکوبٍ قوی وا شدست و گونه گون رسوا شده ست. یا نهان سیلی زنان یا آشکار کاسۀ پست گداییها شده ست. خانه خالی بود و خوان بی آب و نان، و آنچه بود، آشٍ دهن سوزی نبود. این شب است، آری، شبی بس هولناک؛ لیک پشتٍ تپه هم روزی نبود. باز ما ماندیم و شهر بی تپش و آنچه کفتار است و گرگ و روبه ست. گاه می گویم فغانی برکشم، باز می بینم صدایم کوته ست. ..... آبها از آسیا افتاده ؛ لیک باز ما ماندیم و خوان این و آن. میهمان باده و افیون و بنگ از عطای دشمنان و دوستان. ...... هر که آمد بار خود را بست و رفت. ما همان بدبخت و خوار و بی نصیب. زآن چه حاصل، جز دروغ و جز دروغ ؟ زین چه حاصل، جز فریب و جز فریب ؟ باز می گویند: فردای دگر صبر کن تا دیگری پیدا شود. کاوه ای پیدا نخواهد شد، امید! کاشکی اسکندری پیدا شود. مهدی اخوان ثالث 1335
+
نوشته شده در ششم تیر 1387 توسط الهه
|
+
نوشته شده در بیست و هفتم اردیبهشت 1387 توسط الهه
|
|
 
powered by BLOGFA.COM |
